از قاب عکسِ آقاجون تا قابِ دیجیتالِ روی دیوارها

ما فقط دیوار را تزیین نمی کنیم؛ بخشی از زندگی مان را روی آن می چینیم.

گاهی چیزی را روی دیوار می گذاریم چون می خواهیم به یادش بیاوریم، گاهی چون می خواهیم دیگران آن را ببینند، گاهی چون نمی توانیم از آن دل بکنیم و گاهی چون می خواهیم به خودمان و دیگران بگوییم چه چیزهایی را زیبا، ارزشمند یا متعلق به خودمان می دانیم.

عصر ایران؛ فردین علیخواه   می گویند این روزها دیگر کسی حوصله خواندن متن های طولانی را ندارد.

شاید همین طور باشد.

اما من هنوز فکر می کنم متن های طولانی هم خواننده خودشان را پیدا می کنند.

شاید کسی جایی میان همین چند هزار کلمه مکث کند، جمله ای را دوباره بخواند و احساس کند این متن برای او نوشته شده است.

  *** برای شناختن یک خانه، گاهی فقط به دیوارهایش نگاه می کنم.

لازم نیست چیزی را جست وجو کنم یا پا به بخش های خصوصی خانه بگذارم.

همان دیوارِ پذیرایی که قاب ها و تابلوهای مختلفی روی آن نشسته اند، می تواند اطلاعات زیادی درباره آدم های خانه به من بدهد.

عکس، تابلو، خوشنویسی، تابلوفرش، نقاشی بچه ها و گاهی اثری که یکی از اعضای خانواده ساخته است، هرکدام بخشی از قصه زندگی آدم های خانه را با خودشان آورده اند.

بعضی دیوارها شلوغ اند و بعضی تقریباً خالی.