«شمع و چراغارو روشن کنین، امشب عروسی داریم»

اگر همین حالا به چراغ خانه تان فکر کنید، چه می بینید؟ آیا در خانه تان لوستر دارید؟ اندازه اش چقدر است؟ چه زمانی روشنش می کنید؟ در روزهای معمولی هم روشن می شود یا فقط وقتی مهمان می آید؟ وقتی تنها هستید چطور؟ عصر ایران ؛ فردین علیخواه* ـ  وقتی این قسمت از ترانه قدیمیِ شاهرخ، به نام عروسی را می شنوم، فکر می کنم چراغ در خانه دیگر فقط چراغ نیست.

انگار کسی دارد به خانه خبر می دهد که امشب قرار است اتفاق مهمی رخ دهد.

باید خانه را روشن کرد، باید چیزی را از تاریکی بیرون آورد، باید مهمان ها بفهمند این خانه امشب با شب های دیگرش فرق دارد.

 چراغ در خانه همیشه برای دیدن نیست.

عروسی و عزا، هر دو به شکلی ناگسستنی با نور و چراغ گره خورده اند.

برای هر دو، خانه و محل برگزاری مراسم جور دیگری روشن می شود؛ چراغ ها خبر می دهند که این شب، شبی معمولی نیست.

یک بار نور برای آمدن، شادی و شروع یک زندگی تازه است و بار دیگر برای بدرقه، سوگ و رفتنِ کسی.

انگار چراغ فقط روشنایی مراسم نیست؛ خودش بخشی از اعلام آن است.

روزی در استخر با مردی هم صحبت شدم که با همسرش اختلاف داشت.

او از همسرش خواسته بود محل کارش را زودتر ترک کند و قبل از او به خانه بیاید.

خواسته اش کمی عجیب به نظر می رسید.