ایران چرا همچنان چشم انتظار گاز همسایه است؟

ناترازی گاز در ایران دیگر یک هشدار فصلی نیست؛ به بحرانی مزمن تبدیل شده که هر سال با سرد شدن هوا، ابعاد تازه ای پیدا می کند.

پرسش اساسی اینجاست که کشوری با دومین ذخایر اثبات شده گاز طبیعی جهان، چرا باید در تأمین گاز مورد نیاز مردم، صنایع و نیروگاه ها با چنین چالش هایی روبه رو باشد؟ البته که نباید از واقعیت های موجود غافل شد.

تحریم ها، محدودیت سرمایه گذاری، فرسودگی بخشی از زیرساخت ها و آسیب های وارد شده به تأسیسات گازی در جریان حملات اخیر، بر توان تولید و پایداری شبکه اثر گذاشته اند اما آیا می توان همه مشکلات را به این عوامل نسبت داد و از کنار ضعف های مدیریتی، نبود برنامه جامع مصرف و تأخیر در توسعه ظرفیت تولید عبور کرد؟ ناترازی گاز فقط مسئله تولید نیست؛ مسئله مدیریت عرضه و تقاضاست.

وقتی مصرف گاز در بخش خانگی، تجاری، صنعتی و نیروگاهی بدون تناسب با ظرفیت تولید افزایش می یابد، حتی بزرگ ترین ذخایر گازی جهان نیز به تنهایی تضمین کننده امنیت انرژی نخواهند بود.

اصلاح الگوی مصرف، بهینه سازی وسایل گرمایشی، کاهش اتلاف انرژی در ساختمان ها، ارتقای بهره وری صنایع و مدیریت هوشمند شبکه باید در کنار توسعه تولید قرار گیرند؛ نه اینکه هر سال با آغاز سرما، صرفاً از مردم درخواست صرفه جویی کنیم و با قطع یا محدودیت گاز صنایع، صورت مسئله را مو�