عمو پورنگ و بغضی که بوی دل تنگی مادر می داد

او تنها یک مجری برنامه های کودک نیست.

بخشی از سال های دور زندگی است.

صدایی آشنا که روزگاری از قاب تلویزیون به خانه ها می آمد و با شوخی ها، لبخندها و شیطنت هایش، لحظه هایی شیرین برای کودکان و خانواده ها می ساخت.

اما پشت آن چهره همیشه خندان، انسانی ایستاده است که مانند همه ما، دل تنگ می شود، دلش می شکند و گاهی در برابر سنگینی یک خاطره، توان ادامه دادن نقش همیشگی را از دست می دهد.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- گاهی یک بغض، از هزاران جمله گویاتر است؛ بغضی که بی خبر از راه می رسد، پشت پلک ها می نشیند، راه نفس را تنگ می کند و سرانجام، تمام دیوارهایی را که آدمی برای پنهان کردن دل تنگی هایش ساخته است، فرو می ریزد.

  بغض داریوش فرضیایی، همان عمو پورنگ آشنای سال های کودکی، در این مراسم، از جنس همین بغض ها بود؛ بغضی که وقتی شکست، تنها اندوه یک هنرمند را آشکار نکرد، بلکه دریچه ای به سوی خاطرات، دل تنگی ها و جای خالی کسی گشود که حضورش با هیچ غیبتی از ذهن و دل پاک نمی شود: مادر.

برای بسیاری از مخاطبان، عمو پورنگ فقط یک مجری برنامه های کودک نیست.

او بخشی از سال های دور زندگی است.

صدایی آشنا که روزگاری از قاب تلویزیون به خانه ها می آمد و با شوخی ها، لبخندها و شیطنت هایش، لحظه هایی شیرین برای کودکان و خانواده ها می ساخت.