وقتی امانت مردم در پست گم می شود، چه کسی پاسخ گوست؟

ماجرا از آنجا آغاز شد که یکی از دوستان، یک هدفون ورزشی گران قیمت را به عنوان هدیه از شهر رشت برای بوشهر ارسال کرد.

بسته از طریق شبکه پستی کشور به مقصد رسید، اما هنگام باز کردن آن، با اتفاقی غیرمنتظره روبه رو شدیم: جعبه خالی بود و از هدفون خبری نبود! عصر ایران؛ یونس قیصی زاده- اعتماد عمومی یکی از مهم ترین سرمایه های هر نهاد خدماتی است؛ سرمایه ای که به آسانی به دست نمی آید، اما ممکن است با یک اتفاق و به ویژه پاسخ گو نبودن مسئولان، آسیب ببیند.

شرکت پست از جمله نهادهایی است که فعالیت آن بیش از هر چیز بر اعتماد مردم استوار است.

شهروندان بسته ها، اسناد، کالاها و گاه ارزشمندترین وسایل شخصی خود را به پست می سپارند، با این اطمینان که امانت آنان سالم و بدون کم وکاست به مقصد خواهد رسید.

اما اگر بسته ای به مقصد برسد و محتوای ارزشمند آن ناپدید شده باشد، چه کسی مسئول است؟ اگر شرکت پست نیز تأیید کند که وزن مرسوله در فاصله مبدأ تا مقصد کاهش یافته، اما پس از ماه ها پیگیری حاضر یا قادر به جبران خسارت نباشد، شهروند باید به کجا مراجعه کند؟ این پرسش ها حاصل یک تجربه واقعی است؛ تجربه ای که می تواند برای بسیاری از استفاده کنندگان خدمات پستی اتفاق بیفتد.