ماه های دور از کار!

آیا سازوکارهای حمایتی قانون بیمه بیکاری در عمل نیز می توانند به همان سرعتی که برای حمایت از کارگر طراحی شده اند، پاسخگوی نیاز فردی باشند که از ادامه اشتغال خود بازمانده و همزمان باید هزینه های زندگی و پیگیری اداری را نیز تامین کند؟ 18 سال سابقه کار هم نتوانست مسیر دریافت بیمه بیکاری را برای یک کارگر 40 ساله کوتاه کند؛ کارگری که می گوید از خردادماه از ادامه کار بازمانده و در حالی که ماه ها بدون حقوق مانده، برای پیگیری بیمه بیکاری میان اداره کار، تأمین اجتماعی و محل کار سابقش در رفت وآمد بوده است؛ روایتی که بار دیگر فاصله میان حمایت های قانونی و دشواری های اجرای آن در زندگی کارگران را به تصویر می کشد.

یک کارگر 40 ساله با 18 سال سابقه کار که می گوید از خرداد امسال از ادامه کار در یک شرکت در شرق تهران بازمانده، از ماه ها پیگیری برای دریافت بیمه بیکاری و مشکلاتی می گوید که در نبود نامه عدم نیاز با آن مواجه شده است.

این در حالی است که هیأت عمومی دیوان عدالت اداری در رأی شماره 749 مورخ 21 تیر 1401، بخشنامه ای را که ارائه نامه عدم نیاز از سوی کارفرما را برای برخورداری کارگران شاغل در کارهای با ماهیت دائم از بیمه بیکاری الزامی کرده بود، ابطال کرده است.