کودکان کار هم حق شنیدن صدای زنگ مدرسه را دارند

بیاییم در آغاز این مهر، از خود بپرسیم: چند کودک در مسیر رفتن ما به محل کار یا خانه، نگاهشان میان چراغ قرمزها جا مانده است؟ چند کودک لبخندشان را زیر غبار کار پنهان کرده اند؟ و چند نفر از ما حتی لحظه ای به رؤیاهای آن ها اندیشیده ایم؟ - بیاییم در آغاز این مهر، از خود بپرسیم: چند کودک در مسیر رفتن ما به محل کار یا خانه، نگاهشان میان چراغ قرمزها جا مانده است؟ چند کودک لبخندشان را زیر غبار کار پنهان کرده اند؟ و چند نفر از ما حتی لحظه ای به رؤیاهای آن ها اندیشیده ایم؟  مهرداد شفق - مهر دوباره از راه رسیده است.

بوی کتاب نو، تخته سیاه و زنگ مدرسه در هوا پیچیده و کوچه ها پر از لبخند کودکانی است که با کیف های رنگی، رویای آینده را به دوش می کشند.

اما در همان کوچه، در همان خیابان، کودکانی هم هستند که به جای دفتر و مداد، دستانشان بوی کار و رنج می دهد.

آنان هم سن و سال همان دانش آموزان شادند، اما دنیای شان متفاوت است.

صبحشان با آفتاب کار آغاز می شود، نه با زنگ کلاس.

مدرسه شان سنگفرش خیابان است و معلم شان تجربه ی تلخ زندگی.

هر لبخندی که می زنند، شبیه درسی نانوشته از صبر است.

در آغاز هر سال تحصیلی، ما از آینده سازان وطن سخن می گوییم؛ اما چه آینده ای در انتظار کودکی است که در چرخه ی فقر و فراموشی، فرصت آموختن را از دست داده؟ شاید بزرگ ترین مسئولیت ما،