«خدا نخواست»؛ وقتی عشق در انتظار می ماند

«خدا نخواست» می توانست با اعتماد بیشتر به داستان و مخاطب، به جای آنکه اندوه را فریاد بزند، اجازه دهد اندوه آرام آرام در سالن بنشیند؛ همان اندوهی که پس از پایان عشق، - خدا نخواست می توانست با اعتماد بیشتر به داستان و مخاطب، به جای آنکه اندوه را فریاد بزند، اجازه دهد اندوه آرام آرام در سالن بنشیند؛ همان اندوهی که پس از پایان عشق، معمولاً بلندترین صدا را در سکوت آدم ها دارد.

عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر- نمایش خدا نخواست به کارگردانی مهدی کاسه ساز و تهیه کنندگی زهرا رشنین در تماشاخانه هیلاج روی صحنه رفته است؛ نمایشی که در معرفی آن آمده: یک خواستن، یک انتظار، یک اتفاق و بعد، خدا نخواست.

همین جمله، تا اندازه زیادی جهان اثر را توضیح می دهد؛ جهانی که قرار است درباره عشق، انتظار و فقدان باشد؛ درباره آدم هایی که می خواهند از زمستان زندگی خود عبور کنند و به بهار برسند، اما گویی تقدیر راه دیگری برایشان نوشته است.

نمایش از همان ابتدا با ساختاری فلاش بک گونه مخاطب را وارد خاطره ای عاشقانه می کند.

ایمان و بهار، دو آدم تنها و بی کس، در نیمکتی که به وعده گاه عشق آنها تبدیل شده، به یکدیگر نزدیک می شوند.

انتخاب نام ها نیز در اینجا قابل تأمل است: ایمان و بهار ؛ یکی نشانه امید و دیگری نماد رویش و زندگی.