آرش روی صحنه، وطن در میدان؛ آزمون ملی گرایی در روزهای جنگ

«آرش»، پرسشی فراتر از یک اختلاف سیاسی را مطرح می کند؛ در روزهایی که کشور همچنان با جنگ و تهدیدهای خارجی روبه روست، فاصله میان شعارهای ملی گرایانه و رفتار واقعی برخی مدعیان وطن دوستی چقدر است؟ - از مخاطب تئاتر انتظار می رود اهل تأمل، گفت وگو و مواجهه با دیدگاه های متفاوت باشد.

هنر قرار است نگاه انسان را عمیق تر کند و قدرت فهم دیگری را افزایش دهد؛ نه اینکه اختلاف سلیقه را به تقابل و هیاهو تبدیل کند.

  البته حضور در سالن تئاتر یا پرداخت بهای چندمیلیونی برای یک بلیت، به خودی خود نشانه فرهیختگی نیست.

فرهنگ را نمی توان فقط با انتخاب های هنری سنجید؛ شیوه رفتار با کسی که با او اختلاف داریم نیز بخشی از همین فرهنگ است.

  هیچ کس ملزم نیست با بقایی یا سیاست های وزارت امور خارجه موافق باشد.

مسئولان باید پاسخ گوی عملکرد خود باشند و نقد آن ها حق جامعه است؛ اما میان نقد مستدل و هو کردن تفاوت وجود دارد.

اگر اعتراض به یک مقام، بدون فرصت گفت وگو به واکنشی جمعی و هیجانی تبدیل شود، جای این پرسش باقی می ماند که سهم استدلال در چنین اعتراضی چیست.

 هنر زمانی به فرهنگ عمومی خدمت می کند که مخاطبش بتواند بیرون از سالن نیز به ارزش هایی پایبند بماند که روی صحنه تحسین می کند.