میراث امام در سیره اوست، نه در محرومیت مردم

جماران؛ پاسداری از یک میراث تاریخی، همراه با پاسداشت حقوق مردمی که میزبان آن بودند.

- به گزارش تابناک، در تاریخ هر ملتی، مکان هایی هستند که اعتبارشان را نه از سنگ و آجر، که از انسان هایی می گیرند که در آنها زیسته اند.

جماران از همین مکان هاست؛ محله ای که خانه ای ساده در آن، به کانون رویدادهایی سرنوشت ساز بدل شد و نامش برای همیشه با امام خمینی(ره) پیوند خورد.

آن خانه نشانی از ساده زیستی امام بود، اما عظمت او از خانه سرچشمه نمی گرفت؛ این اندیشه، ایمان و شخصیت امام بود که به آن خانه و محله اعتبار بخشید.

حفظ بیت تاریخی امام، حسینیه جماران و دیگر آثار ارزشمند آن دوران، وظیفه ای ملی است.

با این همه، باید پرسید آیا حفاظت از این یادگارها ضرورتاً به معنای محدود ماندن زندگی یک محله مسکونی، با خانه ها و خانواده ها و نیازهای طبیعی آن، برای دهه های متوالی است؟ طرح این پرسش، نه کاستن از حرمت امام، بلکه بازگشت به سیره ای است که در آن حق الناس و آسایش مردم جایگاهی والا داشت.

مردمی که با عشق میزبانی کردند در اردیبهشت 1359، مردم جماران با محبت و افتخار پذیرای امام شدند.

رفت وآمد انبوه مشتاقان، تدابیر حفاظتی و تغییر آرامش کوچه ها را تحمل کردند، بی آنکه در پی امتیازی باشند.