بازخوانی تاریخ؛ حکیم باشی ای که گلوله را از قلب ناصرالدین شاه درآورد و در جیبش گذاشت

ژوزف دزیره تولوزان در جزیره ای به دنیا آمد که شاید کمتر شهر ایرانی نام آن را شنیده باشد.

دیگو گارسیا در اقیانوس هند افتاده است و آن روزها وابسته به موریس بود.

- به گزارش تابناک، خانواده به مارسی برگشت و تولوزان در مدرسهٔ پزشکی همان شهر درس خواند.

از آنجا به پاریس رفت و رسالهٔ دکترایش را، به روایت تئودوریدس، در 1843 دفاع کرد.

سال 1841 وارد بهداری ارتش شد و در 1852 نخستین استاد مدعوِ پزشکی در بیمارستان نظامی وال دوگراس شد.

در جنگ کریمه (1854–1855) حضور داشت و از سربازان مبتلا به وبا و تیفوس یادداشت های پرشمار برداشت.

روزنامهٔ شرف بعدها از حضورش در جنگ الجزایر هم یاد کرد.

بهزادی می نویسد از 1852 تا 1856 در گازت مدیکال دو پاری سمت سردبیری یا مصنفی داشت و با نوشته هایش دربارهٔ بیماری های واگیر، به ویژه طاعون و وبا، شناخته شد.

فراخوانده شدن به تهران فرخ خان امین الملک غفاری، سفیر ایران در دربار ناپلئون سوم، از فرانسه پزشکی کارآمد برای شاه خواست.

وزارت خارجهٔ فرانسه تولوزان را برگزید و او به جای ادوارد پولاک اتریشی نشست.

تاریخ ورودش یکدست گزارش نشده است.

تئودوریدس و بهزادی از 1858 و 1859 می نویسند و ایرانیکا و زندگی نامهٔ ثبت شده در موریس از 1864 و 1865.