درد نادیده گرفته شده

کنکور تمام شد، اما استرس او فقط شکلش عوض شد.

حالا سنگینی نگاه هاست که بیش از هر زمان دیگری روی شانه های او سنگینی می کند.

نیما ساعت ها روی تختش دراز می کشد و به سقف خیره می ماند.

هر تماس تلفنی از طرف فامیل که با جمله تکراری بالاخره رتبه ها کی میاد؟ شروع می شود و حس استیصال را در او زنده می کند.

مرجان قندی ایران آن لاین اما برای خیلی از داوطلبان، این تازه شروع یک کلافگی جدید است؛ یک بلاتکلیفی و خلأ عجیب که جایگزین آن همه هیاهو و برنامه های فشرده می شود؛ وضعیتی که شاید خیلی ها اسمش را ندانند، اما این روزها کارشناسان از آن با عنوان سندروم پساکنکور یاد می کنند.

سارا، داوطلب کنکور علوم تجربی است که تا همین چند هفته پیش روزهای باقی مانده تا آزمون را مدام می شمرد؛ هرچه اعداد روزشمار به سمت تک رقمی شدن می رفت، اضطرابش بیشتر اوج می گرفت.

او ماه ها در هراس این پرسش ها زندگی می کرد: اگر سر جلسه حالم بد شود؟ ، اگر زمان بندی ذهنم در درس زیست شناسی درست کار نکند؟ یا نکند تمام تلاشم در آن چهار ساعت بسوزد؟ روزهای او در برنامه های فشرده چهل وپنج دقیقه ای تست زنی و شب هایش با کابوس جا ماندن از جلسه آزمون خلاصه می شد.

سارا فکر می کرد تمام سنگینی و فشار این روزها درست در لحظه بر زمین گذاشتن مداد سیاه در حوزه امتحانی به پایان می رسد و بعد از آن نفس راح�