معنای واقعی «شجاعت» در فلسفه اخلاق ارسطو

از نظر ارسطو، «شجاعت» حد میانه بین «تهور» و «ترس» است؛ یعنی انسان در برابر خطر، ترسی متناسب با موقعیت احساس کند، اما به اندازه ای جسارت و اطمینان داشته باشد که مطابق عقل و خرد عمل کند.

- از نظر ارسطو، شجاعت حد میانه بین تهور و ترس است؛ یعنی انسان در برابر خطر، ترسی متناسب با موقعیت احساس کند، اما به اندازه ای جسارت و اطمینان داشته باشد که مطابق عقل و خرد عمل کند.

ارسطو، فیلسوف یونانی که از سال 384 تا 322 پیش از میلاد زندگی می کرد، شجاعت را توانایی انجام دادن عملی شرافتمندانه در مواجهه با خطر می دانست.

او شجاعت در میدان نبرد را نمونه برجسته این فضیلت معرفی می کرد.

به گزارش فرادید؛ ارسطو دست کم دو رساله و احتمالاً سه رساله درباره اخلاق نوشت؛ هرچند درباره تعداد دقیق آن ها اختلاف نظر وجود دارد.

مشهورترین اثر اخلاقی او، کتاب اخلاق نیکوماخوسی است که مهم ترین دیدگاه هایش درباره چگونگی زیستن به شیوه ای خوب و سعادتمندانه را در بر می گیرد.

اندیشه های این کتاب، با وجود گذشت بیش از دو هزار سال، همچنان برای فهم رفتار و انتخاب های انسانی اهمیت دارند.

فهم ترس، خطر و چگونگی واکنش ما به موقعیت های تهدیدآمیز ارسطو در کتاب سوم اخلاق نیکوماخوسی ، به ویژه بخش های ششم تا نهم، هنگام بررسی فضیلت شجاعت توضیح می دهد که این ویژگی حد میانه میان تهور و ت