حماسه سورنا / روزی که امپراتوری روم بر زمین ایران زانو زد

عبور لژیون های پرشمار روم از رود فرات، آغازی بر بزرگ ترین اشتباه محاسباتی کراسوس بود؛ جایی که ارتش پرآوازه جمهوری روم در برابر تاکتیک فرسایشی سواران اشکانی زمین گیر شد.

علی نیکویی (دکتری پژوهش هنر، و کارشناس ارشد تاریخ ایران باستان): در سال 53 پیش از میلاد سپاه روم به فرماندهی مارکوس لیسینیوس کراسوس [i] از رود فرات گذشت و در دشت های میان رودان[ii] به سوی قلمروی ایرانِ اشکانی پیش رفت.

کراسوس یکی از سه مرد قدرتمند جمهوری روم سودای پیروزی در شرق را در سر داشت؛ پیروزی ای که می توانست ثروت، اعتبار و شکوه نظامی او را به اندازه جاه طلبی هایش افزایش دهد.

در نزدیکی کاره شهری که امروزه حرّان نامیده می شود، سپاه رومی با نیرویی روبه رو شد که در نگاه نخست با انبوه لژیون های مجهز روم قابل مقایسه نبود؛ در برابر صفوف سنگین پیاده نظام، سواره نظام اشکانی قرار داشت، تیراندازانی چابک که از فاصله ای امن تیر می باریدند و سوارانی زره پوش که برای ضربه نهایی آماده بودند.

فرمانده این نیرو سورنا بود؛ سرداری جوان از خاندان بزرگ اشکانی که میدان نبرد را نه با شمار سربازان، بلکه با تحرک فریب و شناخت زمین اداره می کرد.

رومیان آمده بودند تا قدرت خود را بر شرق تحمیل کنند؛ اما آن چه در دشت کاره انتظارشان را می کشید نبردی متفاوت از جنگ های متعارف مدیترانه ای