خون دادیم خاک، هرگز!

مرزهای ایران زمین با جوهر سرخ شریان های نسلی کشیده شده است که در بزنگاه های تاریخ، سینه خود را سپر گلوله کردند تا وجبی از این خاک کم نشود.

روزنامه آگاه نوشت: تقویم را که ورق می زنیم، شهریور تداعی گر همان نقطه عطفی است که مفهوم وطن را از یک واژه جغرافیایی به یک ایمان وجودی تبدیل کرد؛ تهاجمی سراسری که با مقاومت هشت ساله به بزرگ ترین درس تاریخ معاصر بدل شد.

اما ماجرای حراست از این خاک، در شهریور 1359 متوقف نماند.

زنجیره غیرت و صیانت از تمامیت ارضی، پیوندی ناگسستنی با رخدادهای دهه های بعد و به ویژه امتحانات سنگین سال های اخیر چون نبرد 12 روزه خرداد 1404 و مقاومت 40 روزه اسفند 1405 یافت؛ آزمون هایی سهمگین با هزینه هایی سنگین از جنس شهادت جوانان برومند، اما با کارنامه ای درخشان که بر تارک آن یک جمله تا ابد می درخشد: جان دادیم، اما خاک نه! 31 شهریور 1359؛ ساعتی که عقربه های تاریخ در فرودگاه مهرآباد و پایگاه های هوایی غرب و جنوب کشور یخ زد.

هواپیماهای متجاوز رژیم بعث با توهم فتح سه روزه خوزستان و مصاحبه یک هفته بعد در پایتخت، غرور یک ملت را نشانه رفته بودند.

نقشه های چاپ شده در بغداد، خوزستان را عربستان خوانده و شهرهای مرزی را با اسامی جعلی بازتعریف کرده بودند.