ما همه ماکان نصیری هستیم؛ ما همه مسیحا سالاری هستیم

 رامین نیک روش - نسیم ماه مهر وزیدن گرفته و صدای زنگ مدرسه از گوشه گوشه شهرها و روستاهای این سرزمین به گوش می رسد؛ صدای دویدن کودکان در حیاط مدرسه و خنده های بی دغدغه و معلمی که نام دانش آموزانش را یکی یکی می خواند.

اما، زنگ مدرسه شجره طیبه میناب دیگر به صدا درنمی آید.

نمی دانیم در پی اصابت موشک آمریکایی و صهیونیستی و دشمنان ایران، بر دانش آموزان و معلمان این مدرسه در صبح شنبه 9 اسفند 1404 چه گذشت؛ اما دیدیم که مدرسه به صحنه یکی از تلخ ترین فجایع انسانی تبدیل شد؛ فاجعه ای که شراره های اندوه آن، وجدان های بیدار و آزادگان جهان را به درد آورد و به تأمل و دادخواهی فراخواند.

امروز در آستانه مهر، به جای صدای کودکان، سکوتی سنگین بر ویرانه های مدرسه نشسته است؛ مدرسه ای که میعادگاه عروج 168 انسان، از جمله 120 دانش آموز و 26 معلم شد.

مدرسه باید امن ترین تصویر کودکی باشد.

جایی برای آموختن، خندیدن، رؤیا دیدن و ساختن آینده.

اما در میناب، مدرسه شجره طیبه به جای آغاز آینده، به پایان زندگی کودکانی تبدیل شد که صبح راهی مدرسه شدند و دیگر به خانه بازنگشتند.

معلمانی که آمده بودند چراغ اندیشه را در ذهن آینده سازان بیافروزند، خود به سوگ نشینان خاموش تبدیل شدند.