چرا پکن به ایران نزدیک نمی شود؟

با تشدید محدودیت عبور کشتی ها از هرمز، واردات نفت چین کاهش یافت و در آوریل 2026 به پایین ترین سطح در نزدیک به چهار سال رسید.

اما چین برای جبران این کاهش، - تاب آوری چین به معنای رضایت از هرمز نیست اما این تاب آوری را نباید با رضایت پکن از وضعیت هرمز اشتباه گرفت.

چین همچنان به جریان آزاد نفت از خلیج فارس نیاز دارد و عربستان، عراق، امارات، عمان، کویت و قطر نیز بخش مهمی از نفت وارداتی این کشور را تأمین می کنند.

بنابراین ادامه اختلال در هرمز در بلندمدت به نفع چین نیست.

پکن در اینجا با یک دوگانه روبه روست: از یک سو با ذخایر خود آسیب اقتصادی بحران را محدود می کند و از سوی دیگر، از ادامه وضعیت موجود ناراضی است.

اما روش چین برای نشان دادن این نارضایتی با الگوی فشار مستقیم غرب تفاوت دارد.

پکن تهران را مجبور نمی کند؛ فاصله می گیرد چین معمولاً برای تغییر رفتار یک شریک، از اولتیماتوم و تهدید مستقیم استفاده نمی کند.

ابزار پکن بیشتر رفتاری و تدریجی است.

آنها سطح تعامل را تنظیم می کنند، از برخی دیدارها فاصله می گیرند و منتظر می مانند طرف مقابل تغییر رفتار خود را در عمل نشان دهد.

از این منظر، نبود یک دیدار سیاسی پررنگ میان مقام های ارشد چین و ایران نیز قابل توجه است.