ایران و پارادوکس انرژی!

شاید مهم ترین تغییر موردنیاز در سیاست انرژی ایران، تغییر یک نگاه باشد: عبور از سیاست تولید هرچه بیشتر انرژی به سمت سیاست تحویل انرژی قابل اتکا با کمترین اتلاف.

- شاید مهم ترین تغییر موردنیاز در سیاست انرژی ایران، تغییر یک نگاه باشد: عبور از سیاست تولید هرچه بیشتر انرژی به سمت سیاست تحویل انرژی قابل اتکا با کمترین اتلاف.

مجید آریانژاد* - بحران انرژی در ایران دیگر مسئله یک وزارتخانه یا یک بخش خاص نیست؛ زنجیره ای به هم پیوسته است که از میدان های گازی و نیروگاه ها آغاز می شود و تا کارخانه ها، حمل ونقل، تورم و معیشت خانوارها امتداد می یابد.

ناترازی گاز، تولید برق را تحت فشار قرار می دهد و کاهش تولید برق نیز به طور مستقیم و غیرمستقیم، فعالیت صنایع وابسته به شبکه و حتی برخی صنایع پایین دستی نفت و گاز، از جمله پتروشیمی ها، را کاهش می دهد.

از سوی دیگر، ناترازی بنزین با افزایش هزینه حمل ونقل، فشار بیشتری بر قیمت تمام شده کالاها و خدمات وارد می کند و در نهایت بر تورم و معیشت خانوارها اثر می گذارد.

در این میان، اتلاف قابل توجه انرژی در بخش های تولید، انتقال و توزیع برق، ساختمان ها و دیگر حلقه های زنجیره مصرف، نه تنها از شدت ناترازی ها نمی کاهد، بلکه خود به عاملی برای تشدید آنها تبدیل شده است.