جامعه بدون آینده، به گذشته پناه می برد

برخی رسانه های فارسی زبان ماهواره ای سال هاست این شکاف را به درستی فهمیده اند و روی آن کار کرده اند.

برنامه هایی مانند «تونل زمان» و برخی مستندها و تولیدات جهت دار درباره تاریخ معاصر، - جامعه بدون آینده ، به گذشته پناه می برد اخیراً بیش از گذشته توجهم به یک اتفاق در فضای عمومی و فرهنگی جامعه جلب شده است؛ اینکه چقدر عناصر نوستالژیک، به خصوص المان های مربوط به دهه 50 و 60 ، دوباره رونق گرفته اند.

از ساندویچی های با حال وهوای دهه شصتی و بازتولید اسباب بازی های قدیمی گرفته تا پوسترها، موسیقی ها، طراحی های گرافیکی، دکور برخی مغازه ها و حتی عناصر پوشش و لباس.

حتی در سینما و سریال ها هم قصه ها مرتب به دهه های 40، 50 و 60 برمی گردند.

انگار بخشی از جامعه دوباره سراغ صندوقچه خاطرات خود رفته، در آن را باز کرده و چیزهایی را بیرون آورده که سال ها گوشه ای افتاده بودند.

در نگاه اول می توان گفت این اتفاق چیزی بیشتر از یک مُد فرهنگی یا موجی از علاقه به سبک و حال و هوای رترو نیست؛ اتفاق طبیعی ای که در بسیاری از جوامع رخ می دهد و نسل ها برای مدتی به موسیقی، لباس، اسباب بازی و سبک زندگی دوران کودکی خود بازمی گردند.

نوستالژی به خودی خود نه بیماری اجتماعی است و نه نشانه عقب ماندگی.