ضرورتِ امروز؛ خردمندی و کم گویی، نه؛ کوته فکری و پُر گویی

میدان و خیابان که عزتمندانه، کشور را در بدترین شرایط نگه داشته است، حریم شخصی فلان سخنران سیاسی و یا مداح کذایی نیست که اختیار داشته باشد؛ زبان از مدار اخلاق و عقل خارج کند و خوراک شبکه های معاند این مردم عزیز را تغذیه کند! رسانه ملی، - خردمندی و کم گویی، در برابرکوته فکری و بلندی زبان یک ضرورت اخلاقی و بلکه یک باید اجتماعی است.

این مهم وقتی اهمیت فوق العاده پیدا میکند که جامعه ای در بحران جنگ باشد.

همانگونه که پرگویی و ابراز نظرات کوته بینانه؛ شخصیت اخلاقی آدمی را از بلندای اخلاق به پایین می کشد، پرگویی و کوته بینی؛ شخصیت اجتماعی را نیر دچار اُفت شدید می کند.

کوته فکر؛ با محدودیتِ فکری خود، غافل از گستردگی موضوع مورد نظر ، نظریه های خسارت باری را ارایه می کند که منطبق با زمان و نیازها و زمینه ها نبوده و چه باعث مشکل در سطح جامعه شود.

پرگویان؛ آن گویندگانِ بلند زبانی هستند که از گفتن سخنان بیهوده و خسارت بار ابایی ندارند و حتا از آمیخته کردن پرگویی خود به ادبیات و الفاظ غیرمناسب هیچ تقوای اخلاقی ندارند.

بلند زبانان در علم اخلاق؛ اضافه بر ضعف عقل و گستاخی نفس- جامعه را دچار زمینه های خطاء و گناهان بزرگ می کنند.