صدای ایران در گوش سینمای جهان

کیارستمی نزدیک به یک دهه است که پشت دوربین نیست، اما در روزی که به نام سینمای ایران سند خورده، صدای او هنوز از دور، خش خش دار و زنده به گوش می رسد؛ کافی است کسی گوش بدهد.

روزنامه ایران نوشت: موتورسیکلتی در خیابان های تهران می پیچد.

مردی که تازه از زندان بیرون آمده، پشت مردی نشسته که ماه ها ادعا می کرد خود اوست.

حرف هایشان قرار است مهم ترین دیالوگ فیلم باشد، اما درست همان لحظه میکروفن خراب می شود؛ صدا در خش خش گم می شود و بعد قطع.

کیارستمی صحنه را قطع نکرد؛ دوربین را از دور نگه داشت و گذاشت موسیقی مسافر آرام روی سکوت بنشیند.

سی وپنج سال است که سینما از همان نقص فنی نبوغ آمیز یاد گرفته: وقتی سیگنال قطع می شود، لزوماً پیام از بین نمی رود.

حالا درست در آستانه روز ملی سینما ، نام کیارستمی دوباره از قلب سینمای جهان مخابره شده است؛ این بار در هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز، جایی که لنس اوپنهایم در نشست خبری فیلم پرایم تایم با بازی رابرت پتینسون، به جای الگوهای هالیوودی، کلوزآپ را نقطه عطف زندگی و دلیل فیلمساز شدنش نامید.

10 سال زودتر، تابستان 2016، چند هفته بعد از مرگ کیارستمی، مارتین اسکورسیزی در سالنی در نیویورک پشت تریبون ایستاد.