وقتی دلسوزی والدین، استقلال کودک را می گیرد

چطور می توان تشخیص داد که محبت ما، در حال نابود کردن استقلال فرزندمان است، وقتی مادر با شتاب لقمه در دهان پسر ده ساله اش می گذارد پیش از آنکه کودک تکان بخورد، بند کفش هایش را گره می زند.

ایرنا نوشت: ساعت هفت صبح است؛ مادری با عجله لقمه را در دهان پسر ده ساله اش می گذارد، کوله پشتی اش را روی شانه اش می اندازد و قبل از اینکه کودک تکان بخورد، بند کفش هایش را گره می زند.

پسر بی حرکت و ساکت فقط تماشا می کند؛ انگار از همان سن کم یاد گرفته که اراده و انتخاب های او در این خانه هیچ ارزشی ندارد.

او نمی داند که همین سکوت، راهی است به سوی جوانی مضطرب؛ کسی که سال ها بعد، برای کوچک ترین تصمیم زندگی اش، با ترس و لرز به دنبال تایید دیگران می گردد.

این صحنه، داستان بسیاری از خانه هاست؛ جایی که مرز بین مراقبت و کنترل، زیر سایه سنگین محبت های افراطی گم می شود.

بسیاری از بزرگسالانی که امروز در ساده ترین کارهای زندگی درمانده اند، محصول همان قفس های طلایی هستند که والدینشان با نیت خیرخواهانه برایشان ساخته اند.

در این مدل از تربیت، فداکاری های بیش از حد جای استقلال را می گیرد و اراده فرزند را در پوشش حمایت، از بین می برد.

اما چطور می توان تشخیص داد که محبت ما، در حال نابود کردن استقلال فرزندمان است؟ برای بررسی این تضاد و پیدا کردن راهی برای اصلاح این ا