فشار انتخاباتی فدراسیون ها یا مطالبه واقعی برای اصلاح مدیریت ورزش؟

ورزش ایران امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند آرامش، ثبات مدیریتی و تصمیم های کارشناسی است.

در روز هایی که بحث استیضاح وزیر ورزش و جوانان مطرح شده، لازم است میان مطالبه گری واقعی برای اصلاح ورزش و فشار های مقطعی و انتخاباتی تفکیک قائل شویم.

اگر نمایندگان مجلس نسبت به عملکرد وزارت ورزش نقد یا ابهامی دارند، استفاده از ابزار های قانونی نظارت، حق مجلس و بخشی از وظایف آن است؛ اما این نظارت زمانی می تواند به اصلاح ورزش کمک کند که مبتنی بر شاخص های روشن، مستندات دقیق و ارزیابی عملکرد باشد، نه اینکه تحت تأثیر منافع انتخاباتی، تغییرات مدیریتی یا فشار گروه های ذی نفوذ در فدراسیون ها قرار گیرد.

در این میان، فدراسیون های ورزشی نیز باید جایگاه واقعی خود را پیدا کنند.

فدراسیون ها نهاد های تخصصی ورزش قهرمانی هستند و باید از استقلال عملکردی و تا حد امکان استقلال مالی برخوردار باشند و در عین استقلال، پاسخگو و شفاف باشند.

وزارت ورزش نباید وارد جزییات اجرایی فدراسیون ها شود، اما باید سیاست گذار، ناظر و مطالبه گر عملکرد آنها باشد.

واقعیت این است که بخشی از انرژی و ظرفیت وزارت ورزش امروز صرف مدیریت روزمره فدراسیون ها و حل مسائل اجرایی آنها می شود؛ در حالی که مأموریت وزارتخانه بسیار بزرگ تر است.