احمد مسجدجامعی، وزیر اسبق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نوشت: سینمای ایران هنگامی در جهان صاحب صدا شد که بیش از آنکه بکوشد شبیه دیگران باشد، توانست خودش باشد.
- به گزارش جماران، احمد مسجدجامعی، پژوهشگر فرهنگی، وزیر اسبق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و قائم مقام رییس مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی، در یادداشتی نوشت: اثر هنری، برخلاف بسیاری از محصولات روزمره، با پایان تولید تمام نمی شود.
نویسنده، کارگردان، بازیگر، فیلم بردار، آهنگساز، طراح و ده ها هنرمند دیگر یک سوی آفرینش اند و سوی دیگر آن مخاطب است.
چندی پیش در ضیافتی در محضر آقای علی نصیریان، بزرگِ بزرگان هنر نمایش و سینمای ایران، بودیم.
در میان حاضران، دختر جوانی، یاس محمودی، حضور داشت.
آقای نصیریان از او پرسید: چه کار می کنید؟ گفت در رشته هنر و نمایش تحصیل می کند و از استادش نیز نام برد.
آقای نصیریان، با تجربه بیش از هفت دهه حضور بر صحنه و مقابل دوربین، نکته ای گفت که این رشته فقط در کلاس و کتاب به جایی نمی رسد؛ هنرمند باید خاک صحنه بخورد.
بعد برای توضیح حرفش به خاطره ای از فیلم گاو اشاره کرد: اگر کسی رو به دیگری کند و بگوید تو گاوی ، آیا توهین آمیز نیست؟!؛ حالا اگر کسی ناگهان خود را گاو معرفی کند و بگوید من گاوم ، چه بسا موقعیت به طنز نزدیک شود.
