چرا صداوسیما سراغ صدای میانه جامعه نمی رود؟

«طیف خاکستری»؛ شهروندانی هستند که نه از دایره تعلق ملی و فرهنگی بیرون اند و نه لزوماً در شمار مخاطبان ثابت و همیشگی پیام های رسمی قرار می گیرند.

- به گزارش تابناک؛  در ادبیات سیاسی و رسانه ای، معمولاً از بخشی از جامعه با عنوان طیف خاکستری یاد می شود؛ تعبیری که گاه ممکن است به اشتباه، بی تفاوتی یا فقدان تعلق را به ذهن متبادر کند.

حال آن که این طیف را می توان صداهای میانی جامعه نامید؛ شهروندانی که نه از دایره تعلق ملی و فرهنگی بیرون اند و نه لزوماً در شمار مخاطبان ثابت و همیشگی پیام های رسمی قرار می گیرند.

آنان درباره هر مسئله، متناسب با تجربه زیسته، کیفیت عملکردها، شیوه مواجهه مسئولان و میزان اقناع کنندگی روایت ها داوری می کنند.

  اهمیت این گروه در آن است که بخش مهمی از سرمایه اجتماعی، امید عمومی و ظرفیت شکل گیری تفاهم ملی در میان آنان قرار دارد.

جلب اعتماد این طیف، بیش از آن که به تکرار پیام های آشنا نیازمند باشد، در گرو فهم زبان، دغدغه ها و اقتضائات زندگی روزمره آنان است.

در واقع، حکمرانی فرهنگی زمانی به بلوغ می رسد که تنها با مخاطبان همراه سخن نگوید، بلکه برای شنیدن و همراه کردن کسانی نیز تدبیر کند که هنوز در میانه میدان ایستاده اند.