ماه پنهان؛ مرز باریک ایثار و خودقربانی گری

مسأله مهم فیلم علاوه بر وقوع یک تخلف، پیامدهای انتخاب است؛ اینکه یک تصمیم چگونه می تواند از یک مسأله شخصی آغاز و به بحرانی برای خانواده تبدیل شود.

عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر- محمدرضا یکانی در نخستین تجربه کارگردانی خود در ماه پنهان انتخابی میانه دارد؛ نه به سمت سینمای جشنواره ای می رود و نه قواعد سینمای بدنه را به طور کامل می پذیرد.

او می کوشد یک مسأله اجتماعی را در قالب یک قصه پرتعلیق و مخاطب محور روایت کند؛ انتخابی که در شرایط امروز سینمای ایران، خود واجد اهمیت است.

فیلم می خواهد هم قصه بگوید و هم درباره خانواده، بحران و انتخاب های اخلاقی سخن بگوید و همین تلاش، نقطه آغاز خوانش جامعه شناختی آن است.

الگوی اصلی ماه پنهان به یکی از موقعیت های آشنای سینمای اجتماعی ایران بازمی گردد: بحران های سخت اجتماعی و اقتصادی، آدم ها را تا جایی تحت فشار قرار می دهند که برای عبور از وضعیت موجود، به راه هایی غیرقانونی یا غیراخلاقی پناه می برند.

در اینجا نیز بلندپروازی و میل به تغییر وضعیت، شخصیت را وارد مسیری می کند که سرانجام آن زندان و سپس مجموعه ای از بحران های تازه است.

مسأله مهم فیلم علاوه بر وقوع یک تخلف، پیامدهای انتخاب است؛ اینکه یک تصمیم چگونه می تواند از یک مسأله شخصی آغاز و به بحرانی برای خانواده تبدیل شود.