آیا امام خمینی با مذاکره مخالف بود؟

اگر بخواهیم نسبت امام با جنگ و صلح را نه فقط در سطح سخن، بلکه در مقام تصمیم تاریخی بررسی کنیم، باید به سال 1367 برویم؛ به پذیرش قطعنامه 598.

اینجا دیگر با یک شعار یا اظهار نظر کلی مواجه نیستیم؛ - بازخوانی نسبت مذاکره، صلح و سازش در سیره سیاسی امام خمینی در روزگاری که مذاکره دوباره به یکی از مناقشه برانگیزترین واژه های فضای سیاسی ایران تبدیل شده است، یک پرسش تاریخی نیز دوباره خود را به رخ می کشد: آیا می توان با استناد به اندیشه و سیره سیاسی امام خمینی، مذاکره را ذاتاً و در همه شرایط، امری مذموم و حتی خیانت دانست؟ این پرسش را نمی توان با یک جمله از امام پاسخ داد.

چرا که در سخنان و رفتار سیاسی او، هم مواضعی بسیار صریح در رد مذاکره دیده می شود و هم مواردی از گفت وگو، ملاقات و مذاکره با مخالفان و دشمنان، حتی نمایندگان دولت های متخاصم خارجی.

اگر قرار باشد تنها یکی از این دو دسته را ببینیم، تصویری ناقص از امام خواهیم ساخت.

مسئله، ظاهراً جای دیگری است: امام با چه مذاکره ای مخالف بود و چه مذاکره ای را می پذیرفت؟ این پرسش، ما را از جست وجوی یک بله یا نه ساده فراتر می برد و به منطق تصمیم گیری سیاسی امام نزدیک تر می کند.

مذاکره؛ آری یا نه؟ در سال های مبارزه، در دهه چهل، امام خمینی بارها از مذاکره با حکومت پهلوی سخن گفت؛ اما مذاکره را در خلأ و