پارادوکس زمستان و واکسن!

جهش واکسن سازی در کرونا به امنیت زیستی پایدار نرسید؛ چون ظرفیت فنی، بدون بازار تضمین شده، تأمین مالی و حکمرانی بلندمدت، ماندگار نیست.

- جهش واکسن سازی در کرونا به امنیت زیستی پایدار نرسید؛ چون ظرفیت فنی، بدون بازار تضمین شده، تأمین مالی و حکمرانی بلندمدت، ماندگار نیست.

یادداشت مهمان: کیانوش جهانپور: درست در پنجره زمانی طلایی واکسیناسیون آنفلوآنزا، شوک کمبود در بازار دارویی و اخبار تأخیر در زنجیره تأمین بار دیگر به سرخط رسانه ها بازگشت؛ رویدادی تلخ که پیام مستقیم آن نه فقدان دانش بیوتکنولوژی، بلکه شکست دولت های بعد کرونا در مهندسی چرخه عمر و اقتصاد راهبردی سلامت است.

کشوری که در اوج بحران همه گیری کووید-19 با بسیج کم نظیر علمی و سرمایه ای، موفق به راه اندازی خطوط چندگانه و پلتفرم های متنوع تولید واکسن شد، امروز در تأمین حداقل های فصلی خود با اختلال روبه روست؛ مصداق بارز آن مثل نام آشنا که در بهار فراغت، تدبیری برای زمستان سخت اندیشیده نشد .

در دوران پاندمی، ظرفیت های اسمی بزرگی برای زیرساخت های واکسن سازی کشور (از خطوط ویروس غیرفعال تا پروتیین های نوترکیب) اعلام شد.

اما در اکوسیستم صنعت داروسازی، بیوراکتور، اتاق تمیز و خط پرکنی فاقد جریان نقدی و مدل راهبردی و اقتصادی، پایدار نمی ماند.