پیوند معنویت با «فلسفه سیاسی مردم» در اندیشه امام خمینی(س)

امام خمینی(س) قرائت اصیل اسلام را احیا می کند و اسلام سیاسی را در کنار اسلام معنوی می نشاند.

از نظر امام، نمی توان صرفاً با اتکای به معنویت فردی با نظام هایی چون رژیم پهلوی یا قدرت های استکباری مواجه شد؛ - فوکو در کتاب ایرانیان چه رؤیایی در سر دارند؟ ـ که حاصل دو سفر او به ایران در آستانه انقلاب است ـ و نیز در برخی مصاحبه ها و نوشتارهای دیگر خود، از جمله گفت وگوی معروف ایران، روح یک جهان بی روح (با پیربلانشه و دیگران)، به طور جدی به این مسأله می پردازد.

فوکو در این آثار تصریح می کند که انقلاب اسلامی ایران را نمی توان صرفاً به عنوان یک خیزش مبتنی بر عاطفه یا ایمان تفسیر کرد، بلکه این انقلاب واجد نوعی عقلانیت و خودآگاهی تاریخی بوده است.

او در این تحلیل ها، با رویکردی انتقادی، به شبهه ای می پردازد که عمدتاً از سوی طرفداران سلطنت مطرح می شد.

بر اساس این شبهه، گفته می شد که مردم ایران در جریان انقلاب، تنها می دانستند چه چیزی را نمی خواهند ـ یعنی نظام سلطنت و شخص شاه ـ اما درباره آنچه می خواهند، یعنی وجه ایجابی انقلاب، تصور روشنی نداشتند.

فوکو این تلقی را به صراحت نقد می کند و بر خلاف آن، تأکید دارد که مردم ایران هم به وجه سلبی انقلاب آگاه بودند و هم به وجه ایجابی آن.