دانشگاه تاب آور؛ الگوی مدیریت راهبردی در شرایط بحران

بدون شک دانشگاه به عنوان کانون تکوین هویت، تولید فکر و ترسیم گر افق های آتی کشور، در معادلات کلان امنیت ملی جایگاهی محوری دارد و همین جایگاه کانونی سبب شده که این نهاد، به یکی از اهداف اصلی در جنگ های شناختی و عملیات های روانی دشمن بدل شود.

در شرایطی که تهدیدات علیه مراکز علمی از حملات سایبری تا تهاجم به زیرساخت ها گسترده شده است، تحلیل نقش دانشگاه در تقویت بنیان های اقتدار ملی ضرورتی اجتناب ناپذیر است.

در وضعیت های بحرانی همچون جنگ، دانشگاه ها با مخاطراتی چندلایه مواجه اند که پایداری عملیاتی آنها را به چالش می کشد؛ از تخریب زیرساخت های فیزیکی و اخلال در نظام آموزشی و پژوهشی گرفته تا تهدیدات امنیتی علیه نخبگان و آسیب های روانی به بدنه دانشگاهی.

در چنین فضایی، مفهوم دانشگاه تاب آور به مثابه یک نیاز اساسی برای تداوم حیات آموزش عالی مطرح می شود، اما دانشگاه تاب آور تنها یک نهاد آموزشی نیست، بلکه مجموعه ای است که در شرایط بحران، از انفعال فاصله گرفته و با اتکا به ظرفیت های فناورانه و سرمایه انسانی، در کنار بدنه دفاعی کشور قرار می گیرد.

بخش مهمی از تاب آوری سازمانی، پیش از آغاز بحران و در لایه های ارتباطی شکل می گیرد.