تفاهم نامه ایران و آمریکا؛ تداومِ ایستادگی، آغازِ شکوفایی

سکوتِ تفاهم نامه در قبالِ برنامه موشکی و نفوذِ منطقه ایِ ایران، بزرگ ترین دستاوردِ سیاسی است؛ یعنی غرب نتوانست «توانمندی های دفاعی» و «عمقِ استراتژیک» ایران را به موضوعِ معامله تبدیل کند.

- تفاهم نامه خردادماه ایران و آمریکا نه یک پایانِ ایده آل بر تمامی اختلافات، بلکه نقطه عزیمتِ ضروری برای مدیریتِ بحرانی است که امنیت ملی و ثبات منطقه ای را به چالش کشانده بود.

این تفاهم نامه محصولِ تلفیقِ دقیقِ مقاومتِ هوشمندانه ملت ایران ، قدرتِ بازدارنده نظامیانِ جان برکف ، ظرافتِ دیپلماسیِ مقتدرانه و انسجامِ رویه نظام حکمرانی است.

این سند 14 بندی، بیش از یک توافق دیپلماتیکِ معمول، محصولِ فرسایشِ راهبردِ فشار حداکثری آمریکای متجاوز و ظهورِ قدرتِ بازدارندگیِ نوینِ ایران عزیز است.

برای نخبگان دانشگاهی و سیاسی، واکاوی این سند فراتر از متنِ آن، نیازمندِ درک هنرِ ممکن در روابط بین الملل است؛ این نوشتار با استناد به ظرفیت های حقوقیِ موجود، استدلال می کند که حفظِ این چارچوب و تلاش برای بازگشت طرفین به تفاهم نامه، تنها مسیرِ منطقی برای خروج از بن بست کنونی و دستیابی به ثباتِ بلندمدت است.

1.

تحلیل حقوقی: تمایز میان تعهدات سیاسی و اجراهای قانونی یکی از آسیب های جدی در تحلیل تفاهم نامه، خلط میان تعهدات سیاسی و مجوزهای حقوقی است.