روایت خاله و خواهرزاده؛ قربانیان صبح نهم اسفند 404

توی همه این چندسالی که خاله شده بود مسئول بردن و آوردن بچه ها، خانم کمالی خیالش راحت بود و با دلشوره قهر کرده بود اما آن روز همه دلشوره را یک جا ریختند توی دلش.

- پایگاه خبری جماران، منصوره جاسبی: سرشان را انداخته اند پایین و سربالایی حسینیه جماران را می آیند بالا.

سه چهار خانواده بیشتر نیستند اما انگار غم یک شهر را نه بهتر بگویم یک کشور را روی دوش های رنجورشان می کشند.

نجابتی که نشسته توی چشم هایشان می گوید که انگار گِل جنوبی ها را با صبر آمیخته کرده اند از بس صبورند و مهربان.

خانم کمالی یکی از این چند نفر است که حالا مقابلم توی حسینیه جماران نشسته است؛ حسینیه ای که حدود یک دهه رهبری این کشور را عهده دار بوده است؛ حسینیه ای که اشک ها و لبخندهای رزمندگان بسیاری را نظاره کرده است؛ حسینیه ای که روزگاری خانواده های شهدا برای دیدن امام در آن لحظه ها را شمارش می کردند و امروز مهمان خانواده هایی است که از حضرت روح الله فقط نامش را شنیده اند و مرامش را.

این ها آنقدر جوانند که سال ها بعد از رحلت آن پیر و مراد به دنیا آمده اند و حالا شده اند مادر و پدر شهید و خانم کمالی یکی از آنهاست.

او هم مادر شهید است و هم خواهر شهید و در کنارش مدال مادر جانباز بودن را هم به سینه آویزان کرده است.