آیا الگوریتم ها ناقض حقوق کودکان هستند؟

کودک در این میان، آسیب پذیرترین کاربر محیط دیجیتال است.

او نه از سازوکار جمع آوری داده اطلاع کاملی دارد، نه معمولاً می تواند رضایت آگاهانه و معناداری نسبت به پردازش داده های خود ارائه کند و نه قدرت تشخیص پیامدهای بلندمدت ردپای دیجیتال خود را دارد.

محمد مهدی سیدناصری خبرآنلاین در عصر دیجیتال، کودکی دیگر فقط در خانه، مدرسه و فضای عمومی شکل نمی گیرد؛ بخش مهمی از آن در محیط هایی سپری می شود که کودک نمی بیند و اغلب نمی فهمد چگونه کار می کنند.

پشت هر ویدئویی که به او پیشنهاد می شود، هر تبلیغی که می بیند، هر محتوایی که در صفحه اش ظاهر می شود و حتی بخشی از تعاملاتی که در پلتفرم های دیجیتال تجربه می کند، مجموعه ای از الگوریتم ها در حال انتخاب، رتبه بندی، پیش بینی و شخصی سازی است.

از همین جا یک پرسش بنیادین در حقوق کودک شکل می گیرد؛  پاسخ کوتاه این است: بله؛ اما نه به این معنا که الگوریتم به عنوان یک موجود مستقل مسئول نقض حقوق است.

مسئله حقوقی دقیق تر آن است که طراحی، داده، هدف گذاری و خروجی یک سامانه الگوریتمی می تواند به نقض یا تضعیف حقوق کودک منجر شود و در چنین شرایطی باید برای انسان ها و نهادهای پشت آن سامانه، مسئولیت حقوقی و نظارتی تعریف شود.