طبیبان خط شکن

یکم شهریور، تنها یادبود تقویمی برای پاسداشت روپوش های سپید نیست؛ تداعی گر فرهنگ شگرفی است که در آن، سوگند طبابت با خون و خاکستر گره می خورد.

روزنامه آگاه نوشت: یکم شهریور، تنها یادبودی تقویمی برای پاسداشت روپوش های سپید نیست؛ تداعی گر فرهنگ شگرفی است که در آن، سوگند طبابت با خون و خاکستر گره می خورد.

آنجا که صدای سوت خمپاره ها و غرش موشک ها گوش آسمان را کر می کند، دستان سپیدپوشانی معجزه می آفرینند که خود در صف اول ایثار ایستاده اند.

از بیمارستان های صحرایی جنوب و غرب در روزهای پرالتهاب دفاع مقدس تا مطب های ویران شده در غرب تهران و اورژانس های بمباران شده در جنگ 40 روزه، کادر درمان همواره تندیس زنده فرهنگ مقاومت بوده اند.

این قهرمانان، در برابر قساوت ماشین جنگی و تحریم های ناجوانمردانه دارویی آمریکا و متحدانش، سینه سپر کردند تا نشان دهند فرهنگ ایستادگی، نه فقط با اسلحه، که گاه با یک تیغ جراحی و چمدان امدادی در دل ویرانه ها معنا می شود؛ ستارگانی که با خون خود، خطوط روشن حیات را در تاریک ترین روزهای تاریخ ترسیم کردند تا نبض زندگی یک ملت هرگز از تپش نیفتد.

در بازخوانی ادبیات پایداری و نمایشنامه های مبتنی بر تاریخ شفاهی، بیمارستان صحرایی تنها یک لوکیشن فیزیکی یا پس زمینه درام نیست؛ بلکه نقطه تلاقی مرگ و زندگی و خط مقدم رویا�