ایران داغدار سیریک؛ وقتی مراسم عروسی به عزا تبدیل شد

قرار بود این شب، شبی برای آغاز باشد.

در جنوب ایران، در روستای کوهستک سیریک، خانواده ای جمع شده بودند تا عروسی بگیرند؛ با موسیقی، کَل و لبخند.

- حمله به مراسم عروسی سیریک، نخستین بار نیست که در این جنگ نام کودکان و خانواده های غیرنظامی را به تیتر خبرها می آورد.

پیش از این، حمله جنایت بار به مدرسه شجره طیبه در میناب، یکی از تلخ ترین حوادث جنگ را رقم زد.

تحقیقات رسانه ای درباره این حادثه از شهادت 168 دانش آموز و کارکنان مدرسه خبر داده اند.

کودکانی که در مدرسه جان خود را از دست دادند.

جنگ وقتی به مدرسه می رسد، دیگر نمی توان آن را صرفاً در چارچوب اهداف نظامی توضیح داد.

  همین مسئله درباره سیریک نیز صدق می کند.

خانه ای که محل برگزاری مراسم عروسی بوده، یک هدف نظامی تعریف شده در میدان نبرد نیست؛ خانه، خانواده و مراسم عروسی، بخش هایی از زندگی عادی مردم اند.

  نجات مردم ایران ؛ روایتی که با قربانی شدن مردم تناقض پیدا می کند   در چنین شرایطی، یکی از پرسش های مهم این است که حمله نظامی با چه عنوانی توجیه می شود؟ اگر گفته می شود هدف، نجات مردم ایران یا کمک به آینده آنهاست، چگونه می توان کشته شدن کودکان، زنان و خانواده هایی را که در خانه و مراسم عروسی حضور دارند، با این ادعا جمع کرد؟   این پرسش فقط متوجه دولت آمریکا نیست.