آمدم، خنداندم و رفتم؛ سنگ قبری به سبک اکبر عبدی

در این انتخاب، ردپای یک ایده آشنا دیده می شود؛ سنگ قبر داوود رشیدی: «آمدم، دیدم و رفتم.

» جمله ای کوتاه و موجز که زندگی را در سه مقوله وصف می کند: - در این انتخاب، ردپای یک ایده آشنا دیده می شود؛ سنگ قبر داوود رشیدی: آمدم، دیدم و رفتم.

جمله ای کوتاه و موجز که زندگی را در سه مقوله وصف می کند: آمدن، دیدن و رفتن.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- سنگ قبر، آخرین قاب از زندگی آدم هاست.

جایی که معمولاً قرار است چند کلمه، خلاصه ای از یک عمر باشند.

برای بعضی ها نام و تاریخ تولد و مرگ کافی است، برای بعضی ها یک جمله ادبی یا شعری انتخاب می شود و گاهی هم آدم ترجیح می دهد چیزی از خودش روی سنگ باقی بگذارد که بیشتر از آنکه درباره مرگ باشد، درباره زندگی باشد.

اگر قرار باشد سنگ قبر اکبر عبدی را با همان سادگی تصور کنیم؛ سنگی سفید، بی زرق وبرق و بی ادعا که روی آن نوشته شده: آمدم، خنداندم و رفتم ، شاید نتوان عبارتی رساتر برای جمع بندی کارنامه او پیدا کرد.

این جمله بیش از آنکه یک نوشته روی سنگ باشد، شبیه یک اعتراف صمیمی است.

اعتراف هنرمندی که بخش مهمی از نسبتش با مردم، از مسیر خنده و شادی گذشته است.

البته در این انتخاب، به نظر می رسد ردپای یک ایده آشنا هم دیده می شود؛ سنگ قبر داوود رشیدی که بر آن نوشته شده: آمدم، دیدم و رفتم.