پارسی انگاری قوانین یا تازی زدایی؟!

متأسفانه جریانی که معلوم نیست ریشه آن کجا است و چه ایادی برای آن سرمایه گذاری کرده اند؛ ردای روشن فکری برتن کرده و در صدد هستند حقوق و فلسفه را سره نویسی پارسی کنند؛ درحالی که یکی از فخور فخر ادب پارسی حافظ شیرازی نه تنها کلمات تازی تبار در اشعار خود دارد؛ بلکه از شعرای عرب تضمین می کند.

الا یا ای ها الساقی ادر کاسا و ناول هاکه عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل هادر اینجا حافظ شیرین سخن مصرعی عربی تضمین کردهیا این غزلساکنان حرم ستر و عفاف ملکوتبا من راه نشین باده مستانه زدندمصرع اول غزل کلمات ساکن؛ هرچند به الف و نون فارسی جمع است، حرم، ستر، عفاف، ملکوت؛ همگی کلمات تازی است.

  بهترین ادبای عربی، ایرانی اند به روشنی معلوم است چنین افرادی نه آثار ادبای صاحب سبک را خواندند و نه این را می دانند که نه تنها ادبای پیش کسوت ما جملگی به پهنه ادبیات تازی استوار بودند.

 بلکه این ادبای عربی بودند که از پارسی تأثیر جدی گرفتند مانند اعشی، لبید بن ربیع عامر، ادیه بن زید عبادی (فروزانفر، تاریخ ادبیات ایران، عنایت الله مجیدی، ص 53) بَشار بُرد بهمن، ابن هانی، از جمله دو ادیب بزرگ تازی سرای ایرانی هستند؛ سیبویه (عمرو بن عثمان).