«جنون نیچه» چه تاثیری بر روی آثار فلسفی او داشت؟

نیچه تقریباً در تمام دوران فعالیت فکری خود از مشکلات جسمی رنج می برد.

اما بیماری های روانی او تا چه اندازه بر آثار فلسفی اش تأثیر گذاشتند؟ سال 1888 یکی از پربارترین سال های زندگی فریدریش نیچه، فیلسوف آلمانی، بود.

او در این سال کتاب های غروب بت ها ، ضد مسیح و اینک انسان را به پایان رساند.

به گزارش فرادید،  نیچه همیشه نویسنده ای رازآلود بود، اما این آثار از آثار پیشین او نیز نامتعارف تر بودند.

یک سال بعد، او دچار فروپاشی شدید روانی شد و مدتی در مراکز روان پزشکی بستری شد.

با این حال، درباره وضعیت روانی نیچه و تأثیر آن بر آثارش اطلاعات قطعی چندانی نداریم.

مسئله اصلی این است که تا چه اندازه باید هنگام تفسیر آثار او، وضعیت سلامت روانی اش را در نظر بگیریم.

بیماری مزمن نیچه و ترک استادی نیچه در سال 1869، در 24 سالگی، به استادی زبان شناسی در دانشگاه بازل سوییس منصوب شد؛ سنی بسیار کم برای رسیدن به چنین جایگاهی.

او از سال ها پیش از سردرد و مشکلات معده رنج می برد، اما در اواخر دهه 1870 بیماری هایش آن قدر شدت گرفت که دیگر نمی توانست در دانشگاه به کار ادامه دهد.

با این حال نوشتن را متوقف نکرد و به عنوان فیلسوفی مستقل به فعالیت خود ادامه داد.

از 1879 تا 1888 تقریباً هر سال یک کتاب منتشر کرد؛ از جمله سپیده دم، حکمت شادان، چنین گفت زرتشت، فراسوی نیک و بد�