تکفیر؛ منطق حذف دیگری از میدان گفت وگوست

تکثر دیدگاه ها، اگر در چارچوب نقد و استدلال باقی بماند، تهدید حقیقت نیست؛ یکی از راه های نزدیک شدن به فهم پیچیده تر آن است.

نقطه مقابل این نگاه، - بحث بر سر این نیست که از فلان سیاستمدار یا فلان رییس جمهور سابق دفاع کنیم.

مسئله مهم تر از اشخاص است؛ مسئله دفاع از اصل گفت وگو، حق اظهارنظر و امکان چندصدایی در جامعه است.

رؤسای جمهور سابق، برخلاف بسیاری از افرادی که امروز درباره مسائل کشور اظهارنظر می کنند، سال ها مسئولیت اجرایی در بالاترین سطح داشته اند.

آنها تصمیم گرفته اند، با مسائل واقعی کشور مواجه بوده اند، مسئولیت پذیرفته اند و بخشی از تاریخ سیاسی و اجرایی این کشور را ساخته اند.

ضمن اینکه باید توجه داشت آن ها این اعتبار را با رأی اکثریت جامعه به دست آورده اند.

طبیعی است که پس از پایان مسئولیت نیز، مانند هر شهروند دیگری، حق داشته باشند درباره مسائل کشور سخن بگویند؛ حتی اگر ما با سخنانشان موافق نباشیم.

البته این حق، امتیاز ویژه ای برای رییس جمهوران سابق نیست.

همان طور که کسی که حتی یک روز مسئولیت اجرایی نداشته است، حق دارد درباره اقتصاد، سیاست، فرهنگ یا سیاست خارجی اظهارنظر کند، رییس جمهور سابق نیز چنین حقی دارد.

اختلاف در دیدگاه، پاسخ خود را باید در نقد و گفت وگو پیدا کند، نه در حذف گوینده.