سینمای ایران؛ در گذر از تجربه ای تلخ تا انتظار روشنایی

21 شهریور، روز سینما در ایران است.

روزی که هر ساله با تبریک های معمول و مراسم های نمادین آغاز می شود، اما امسال، با ورود یک سال دیگر به سنِ سینما، رنگ و بوی متفاوتی با خود دارد.

یک سال به عمر این صنعت اضافه شد؛ اما این اضافه شدن، لزوماً به معنای بلوغ یا رسیدن به اوج نیست.

ما با تجربه ای روبرو هستیم که همیشه شیرین نیست؛ تجربه ای که گاهی با طعم تلخی و درس های دشوار همراه است.

  اگر بخواهیم صادقانه به سال گذشته نگاه کنیم، باید گفت که سینمای ایران و به ویژه بدنه اجرایی آن، سالی سخت، ملال آور و پر از چالش های ساختاری را پشت سر گذاشتند.

تولیدات سینمایی در این مدت، آنگونه که از یک صنعت فرهنگی انتظار می رود، توانایی چنگ زدن به دل مخاطب را نداشتند.

شکاف میان تولید و نیاز جامعه، نه تنها یک بحران اقتصادی، بلکه یک بحران فرهنگی و هنری است که سینما را در انزوا قرار داده است.

  اما آنچه این سال را از سال های پیش متمایز و فرساینده کرد، عوامل بیرونی و ژئوپلیتیکی بود.

وقوع دو جنگ تحمیلی از سوی رژیم صهیونیستی و ایالات متحده، سایه سنگینی بر سر هنرمندان افکند.

این تنش ها و بحران های امنیتی، نه تنها مسیر تولید را مسدود کرد، بلکه امنیت روانی و شغلی هنرمندان را نیز هدف قرار داد.