مهندسی آباره؛ رومیان باستان چگونه آب را صدها کیلومتر جابه جا می کردند؟(+عکس)

ترکیبی از مهندسی دقیق، انتخاب مسیر مناسب، مصالح بادوام و نگهداری مداوم، راز ماندگاری «آباره ها» یا شبکه ی عظیم آبرسانی رومی ها بود.

- مهندسی آباره؛ رومیان باستان چگونه آب را صدها کیلومتر جابه جا می کردند؟(+عکس) ترکیبی از مهندسی دقیق، انتخاب مسیر مناسب، مصالح بادوام و نگهداری مداوم، راز ماندگاری آباره ها یا شبکه ی عظیم آبرسانی رومی ها بود.

آباره، مجرایی برای هدایت مسیر آب است و به سازه ای گفته می شود که برای انتقال آب از منبع به محل مصرف ساخته شود.

آباره بسته به شرایط زمین می تواند بخشی از مسیر را زیر زمین، روی سطح زمین یا روی سازه های طاق دار طی کند.

آباره ممکن است بخش هایی طولانی، روباز و حتی مرتفع داشته باشد.

نمونه ای آشنا در ایران، پل جوبی در اصفهان است که به عنوان پل جویی یا چوبی هم شناخته می شود.

این پل نیز مسیری برای عبور آب روی خود داشت؛ هرچند این سازه با آباره های رومی یکسان نیست و کارکرد بسیار متفاوتی داشته است.

به گزارش زومیت، پل جوبی اصفهان هم برای عبور آب از روی آن ساخته شده بود، اما با آباره به معنای دقیق کلمه یکی نیست.

در جهان باستان، رومیان ایده ای مشابه را در مقیاسی بسیار بزرگ تر به کار گرفتند و شبکه ای گسترده از آباره ها ساختند که آب را از منابع دوردست به شهرها و سکونتگاه ها می رساند.