سارقان نامریی سفره های مردم / گوجه فرنگی 235 درصد گران شد!

وقتی قیمت یک محصول در مسیر مزرعه تا مغازه بیش از سه برابر می شود، سوال این است که این سودهای نجومی دقیقاً به کجا می رود و چه کسی این سودها را مدیریت می کند؟ - وقتی قیمت یک محصول در مسیر مزرعه تا مغازه بیش از دو برابر می شود، دیگر مساله افزایش هزینه حمل ونقل نیست؛ بلکه سودجویی های سازمان یافته ای است که کشاورز را در فقر و مصرف کننده را در فشار تورم غرق کرده اند تا سودهای نجومی را در سکوت ببلعند.

وقتی فاصله قیمت تولیدکننده تا مصرف کننده در محصولی مثل گوجه فرنگی به 235 درصد می رسد، ما دیگر با یک تغییر قیمت طبیعی رو به رو نیستیم، بلکه با یک بحران توزیعی مواجهیم که این عدد، گویای آن است که سود اصلی زنجیره غذایی نه به دست کشاورزی که عرق می ریزد و نه به دست مصرف کننده ای که فشار تورم را تحمل می کند، بلکه به جیب لایه های میانی یا همان دلالان زنجیره ای می رود.

در این ساختار، کشاورز به دلیل عدم دسترسی به بازارهای مستقیم و نبود زیرساخت های ذخیره سازی، مجبور است محصولش را ارزان بفروشد تا فاسد نشود.

در نقطه مقابل، مصرف کننده با قیمتی روبه رو است که هیچ تناسبی با ارزش واقعی کالا ندارد.

این یعنی تولیدکننده و مصرف کننده هر دو بازنده هستند و تنها واسطه ها در این بازی، سود کلان می برند.