منفورترین شغل تهران قدیم چه بود؟

مقابل ساعت سازی های تهران قدیم همیشه دعوا و مرافعه به پا بود؛ چراکه آن ها متخصص این کار نبودند و نه تنها ایراد ساعت مشتری را برطرف نمی کردند که خراب ترش هم می کردند.

همشهری آنلاین نوشت:  صنف ساعت ساز از متقلب ترین کسبه معرفی شده بودند؛ چراکه به نوشته جعفر شهری، نویسنده کتاب طهران قدیم ، چون این ساعت سازهای خودساخته اطلاعی از این فن نداشتند جز آن نبود که به جای تعمیر، ساعت ها را زیادتر خراب نمایند.

از این رو، اهل این صنف از متقلب ترین کسبه معرفی شده بودند که باید از آن ها پرهیز کرد، مگر غریبه ها و بی اطلاع ها که صابون آن ها به تن شان نخورده بود.

رقاصکی که جفتک می انداخت جعفر شهری ازجمله این افراد، به سید ساعت ساز دهنه مسجد شاه اشاره می کند و می نویسد: روزانه چندین مرافعه بر سر دادوستدش فراهم می شد.

او با درخواست اجرت گران می خواست کار را مهم جلوه داده باشد و شگرد کاری اش این بود که هرگز ساعت را جلوی مشتری تعمیر نمی کرد.

از عیب هایی که برای ساعت ها می تراشید، به نوشته شهری، این ها بود که می گفت فندول (پاندول)ش دور مندیلش گره خورده است یا رقاصکش جفتک می اندازد یا کارخانه اش در قابش افتاده است و از این قبیل.

از نیرنگ هایش این که اگر ساعت بد و بی ارزش بود آن قدر از آن تعریف می کرد که مشتری مبلغ اجرت را بپذیرد و اگر اعلا و با ارزش بود آن