شکاف دیگر میان حکومت و مردم نیست؛ میان خود مردم است!

این را در گفت وگوهای روزمره می شد دید.

در تاکسی، مهمانی، مطب، فروشگاه و جمع های خانوادگی.

یک اتفاق واحد برای دو نفر می توانست دو معنای کاملاً متضاد داشته باشد.

حسین قتیب نویسنده و تحلیلگر  در سفر اخیرم به ایران، چیزی بیش از گرانی، فشار اقتصادی یا نارضایتی سیاسی توجهم را جلب کرد.

آنچه بیشتر آزاردهنده بود، نوعی گسست در خود جامعه بود.

احساس می کردم آدم ها فقط نظرهای متفاوت ندارند، بلکه گاهی در دو واقعیت متفاوت زندگی می کنند.

این را در گفت وگوهای روزمره می شد دید.

در تاکسی، مهمانی، مطب، فروشگاه و جمع های خانوادگی.

یک اتفاق واحد برای دو نفر می توانست دو معنای کاملاً متضاد داشته باشد.

نه فقط در تحلیل آن اتفاق، بلکه حتی در این که اصلاً چه اتفاقی افتاده است.

منابع خبری متفاوت، شبکه های اجتماعی متفاوت و سال ها زندگی در حباب های شناختی متفاوت، کم کم چیزی را از بین برده که هر جامعه ای برای ادامه حیات به آن نیاز دارد: حداقلی از واقعیت مشترک.

به نظرم بخش مهمی از این وضعیت محصول فرایندی است که از اواخر دهه 1390، و به ویژه پس از 1396، شدت گرفت.

خالص سازی سیاسی و بسته تر شدن فضای رسمی فقط نیروهای سیاسی را حذف نکرد.

مهم تر از آن، بخش بزرگی از نیروهای واسط را از میان برد.