روز سینما؛ به احترام آنان که سینما را نفروختند

سینما با بودجه و ساختمان و تبلیغات بزرگ نمی شود؛ با فیلم خوب بزرگ می شود.

سینمای ایران زمانی برای خود اعتبار خرید که فیلمسازانی چون کیارستمی، فرهادی، تقوایی، بیضایی، مهرجویی و بسیاری دیگر، سینما را جدی گرفتند.

عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر- روز سینما،  پیش از روز تبریک گفتن؛ روز یاد کردن از کسانی است که برای سینما هزینه دادند، اما سینما را به قیمت زندگی، شرافت و باورهایشان نفروختند.

در روز سینما، باید پیش از هر چیز یاد سینماگرانی باشیم که امروز به هر دلیل امکان ساخت فیلم ندارند یا حتی از خانواده دورند.

کسانی که به هر دلیل از آزادی، کار و امکان حضور در عرصه ای که تمام زندگی شان را برای آن گذاشته اند محروم شده اند.

  پشت هر فیلم، انسانی ایستاده که گاه برای آنچه باور داشته، هزینه ای سنگین پرداخته است.

اگر قرار است روز سینما معنایی داشته باشد، باید این آدم ها را نیز در حافظه خود نگاه داریم.

باید از داریوش مهرجویی و همسرش، وحیده محمدی فر، یاد کنیم؛ از دو هنرمندی که خون شان به شکلی هولناک بر زمین ریخت و فقدان شان هنوز یکی از تلخ ترین زخم های حافظه معاصر سینمای ایران است.

  مهرجویی بخشی از تاریخ فرهنگی ایران بود.

یاد او در روز سینما، یادآوری این حقیقت تلخ است که گاهی یک جامعه نه فقط هنرمند، بلکه بخشی از حافظه فرهنگی خودش را از دست