وزیری که حاضر نشد از دولت حقوق بگیرد

سی و سه ساله بود اما خوش فکری و تحصیلات و پشت کارش از او یک وزیر خبره ساخته بود، وزیری که آرزو داشت ایران را بسازد ولی دشمنان مهلتش ندادند و در هفتم تیرماه سال 60 به شهادت رسید.

- به گزارش خبرنگار جماران، نام موسی کلانتری برای همه آنهایی حتی نامی از شهدای دولت شهید رجایی شنیده باشند هم آشناست چه برسد به آنانی که روزگاری با او دور یک میز نشسته اند، یا توی یک صف نماز خوانده اند، یا برای راه اندازی پروژه ای هم سفر شده اند.

موسی کلانتری فرصت کوتاهی داشت برای خدمت به این مردم و مرز و بوم.

دشمن نادان به او فرصت زندگی بیشتر نداد.

سی و سه سالگی یعنی اوج جوانی و شادابی و انگیزه و او که هم انگیزه الهی داشت و هم نیروی جوانی، مصمم بود تا زیرساخت های کشور را با آنچه که در سال های تحصیلش آموخته بود به روز کند.

هفتم تیر ماه سال 60 اما بمبی در دفتر حزب جمهوری اسلامی آرزوهای بلند او را نادیده گرفت و او شد شهید دیگری از دولتی که بعدها رییسش نیز به جمعشان پیوست.

پسرش محمد کلانتری در گفت و گویی که سال ها قبل با او انجام شده است از شنیده هایش درباره پدرش اینگونه نقل کرده است: به مال دنیا هیچ علاقه ای نداشت مخصوصاً بعد از ازدواج.

مثلا تمام طلاهای مادرم را گرفت.