حکایت آنها که چمن زیر پایشان زرد شده ولی برای سبزی دنیا نسخه می پیچند

امروز کسانی که نه در میدان اند و نه دیپلمات، چه فشارهایی را که بر هردو جبهه نمی آورند و در روند تصمیم گیری و اقدامِ اهلِ این دو حوزه، چه جنگ روانی که وارد نمی سازند؛ درحالی که خود به همان وظیفه ی شِبهِ آبیاری شان هم عمل نمی کنند! روزنامه اطلاعات نوشت:  فعلا رخت ِ جنگ نپوشیدگان و عافیت نوشیدگان، بنای تعیین تکلیف بر سابقه داران دفاع و رزم این مرز و بوم را دارند.

به گزارش عصر ایران، دکتر محمدعلی فیاض بخش در یادداشت کوتاهی با عنوان چمن های پاییززده در روزنامه اطلاعات نوشت: در آستانه ی دهه ی شصت و هنگامه ی حصر آبادان -که با یک نهیب امام(ره) و انگیزه ی بالای مردم و رزمندگان، به شبی شکسته شد- عزیزی از نزدیکانم در آبادان بود.

  در بازگشت، از جمله اخباری که به اعجاب و تحسین باز می گفت، این بود که جدای از رزمندگان، هرکسی بر سر وظیفه اش بود؛ انگار جز آن کار را نداشت و وظیفه ی خود را در به سرانجام رساندن همان کار به بهترین وجه می دانست؛ از جمله، کارگر زحمت کش شهرداری که در بحبوحه ی تبادل آتش، به آبیاری چمن های یکی از میادین، بر سر شغل خود بود! می گفت به او گفتم: این بحبوحه و آبیاری چمن؟! در جواب برآمد: این شغل، وظیفه ی من است و هرکس باید بر وظیفه اش باشد.