شگفتانه های دفاعی ادامه دارد

ظهر روز نهم اسفند ماه 1404 و ساعاتی پس از آغاز حمله بزدلانه تروریست های آمریکایی و صهیونیستی به کشور عزیزمان، صحنه آسمان غرب آسیا به شکلی متفاوت به خود گرفت.

آسمان منطقه به جاده ای تبدیل شد که جولانگاه موشک ها و پهپاد های قدرتمند ایرانیان مقتدر و سربلند بود، تا در دفاع از ایران عزیز و انتقام خون شهیدان سربلند و به ویژه رهبر عزیز شهید، به قلب دشمن بنشینند.

موشک ها مانند امواجی نورانی در این گستره، آسمان را به تسخیر خود درآورده بودند.

صدای برخورد پرطنین آنان در یکصد موج بی وقفه، پایگاه های دشمنان را در غرب آسیا به لرزه درآورده بود.

روی زمین در استقبال و بدرقه این موشک ها تصاویری شگفت انگیز از مردم کشور های مختلف، در قاب تاریخ نشست؛ گوش هایی که در انتظار طنین و صفیر موشک ها هشیار بود، انگشت هایی که نقاطی در آسمان را به دیگران نشان می داد، چشم هایی که به نور هایی درخشان در پهنه سیاه شب دوخته می شد، صدا هایی که از شوق و هیجان به شور و حماسه بلند بود و محصول همه اینها، جوانه امیدی بود که به فردای بدون استعمار و اشغالگری و سلطه در دل های مردم مسلمان منطقه سر می زد.

این جاده نورانی در آسمان اگرچه از شهر های موشکی و پهپادی و در کنار لانچر ها و سکو های پرتاب آغاز می شد و به قلب دشمن می نشست، اما مبدا واقعی دیگری داشت.