علیرضا داوودنژاد؛ فیلمْ سازی که زندگی را سینما کرد

سینمای او را می توان نوعی مردمْ نگاری عاطفی دانست؛ ثبت آدم هایی که در میان فشارهای اجتماعی و اقتصادی، همچنان عشق می ورزند، می جنگند، اشتباه می کنند، فرو می ریزند و دوباره ادامه می دهند عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- نشستن نشان درجه یک هنر بر سینهٔ علیرضا داوودنژاد، بیش از آنکه صرفاً تقدیر از یک کارنامه سینمایی باشد، فرصتی است برای بازخوانی نسبت سینمای او با زندگی؛ نسبتی که شاید بتوان آن را یکی از صمیمانه ترین و در عین حال پیچیده ترین پیوندها میان زیست شخصی و آفرینش هنری در سینمای ایران دانست.

داوودنژاد از آن دسته فیلم سازانی نیست که زندگی را صرفاً به عنوان ماده خام فیلم هایش انتخاب کرده باشد؛ او اساساً سینما را شیوه ای برای زیستن، تجربه کردن و فهمیدن زندگی دانسته است.

در سینمای او، مرز میان واقعیت و فیلم، میان خانه و لوکیشن، میان اعضای خانواده و بازیگران و میان تجربه شخصی و روایت داستانی، آن قدر سیال می شود که گویی دوربین نه مقابل زندگی که درون آن قرار گرفته است.

سینمای داوودنژاد را اگر بخواهیم در یک مفهوم خلاصه کنیم، شاید زندگی زیستگی دقیق ترین تعبیر باشد.

زندگی در فیلم های او چیزی تزیینی، بیرونی یا صرفاً موضوعی برای روایت نیست؛ زندگی خودِ روایت است.