بازخوانی تاریخ/ نوه احمدشاه قاجار، پدر سینمای جشنواره ای ایران!

احمد فاروقی قاجار و زایش سینمای جشنواره ای در ایران؛ این شاید مینی مالیستی ترین روایت  برای سینمای جشنواره ای ایران باشد، - تفاوت اصلی در جهت انگیزه است.

پیش از انقلاب، مسئله ی اصلی برای فیلمساز متفاوت، غلبه ی سینمای تجاری بود؛ جشنواره راهی برای خروج از فضای فیلمفارسی و ورود به سینمای هنری جهان بود.

پس از انقلاب، معادله پیچیده تر شد: سانسور، ایدئولوژی و محدودیت تولید، جشنواره را علاوه بر راه خروج از سینمای تجاری ، به راه خروج از محدودیت های داخلی هم بدل کرد.

اگر پیش از انقلاب جشنواره بیشتر نقش سکوی اعتبار هنری داشت، برای بخشی از سینمای مستقل پس از انقلاب، نقش مسیر توزیع، دیده شدن و حتی بقای حرفه ای هم پیدا کرد.

  اما شاید مهم ترین وارونگی، در جهت حرکت خودِ فیلمساز نسبت به قدرت است.

احمد فاروقی قاجار از دل یک ساختار رسمی -همکاری با اداره ی هنر های زیبا- به جشنواره رسید.

عباس کیارستمی از دل یک نهاد فرهنگی داخلی و نیمه دولتی -کانون پرورش فکری- به شهرت جهانی دست یافت؛  مسیر ها کاملاً متفاوت اند -از همکاری، تا وابستگی نیمه مستقل، ، اما یک ویژگی مشترک دارند: سینمای ایران هر بار که امکان بیان مستقیم با محدودیت مواجه شده، راهی غیرمستقیم برای بیان یافته است؛ یک بار استعاره، یک بار کودک، یک بار مستند، یک بار سکوت، و در دو دهه ی اخی�